Tours de bisschopsstad van St. Martin (Sint Maarten) een sfeervolle stad met een kathedraal een basiliek en aan de Loire gelegen. Ik kom er moeilijk uit, en loop me een paar keer vast op het vliegveld. En dat komt me te staan op wat venijnige klimmetjes, maar die zijn hier nooit zo lang. Dan noord aanhouden en zo kom ik aan het riviertje de Loir. Neuille-le-Lierre een grote camping delen met 6 mensen, dat is ruimte hebben. Mijn potje kook ik bij een riviertje en het smaakt goed. De volgende dag ben ik vroeg op weg en zie dat mijn km teller weg is, ik zoek in het dorp, bij de bakker en bij het postkantoor. Op de camping is hij ook niet te vinden, ik heb hem wel op de fiets gezet dat weet ik zeker. Mijn buurman van de camping stelt zijn teller beschikbaar zijn vrouw heeft er ook een, en hij vindt dat ik het laatste stuk ook bij moet kunnen houden. We zetten hem over, en ik rij een proef rondje, en ja hoor daar op de stoep ligt mijn teller, voor zoiets is ook een spreekwoord geloof ik. De stad Vendome, ik maak een onnodige klim naar het chateau, maar als beloning heb ik een prachtig uitzicht over de stad. Een vrijstaande toren geld als een van de mooiste Romaanse torens van Frankrijk. Als oudstbekende afbeelding is er in de abdijkerk St. Trinite een glas in loodraam van Maria met kind uit 1140. Als ik wil vertrekken voor nog een 20 km. Ontmoet ik de schrijver van de route die ik volg, Clemens Sweerman. We praten een uur en maken foto’s, en ik besluit in deze stad op de camping te blijven, en hij doet dat ook. Weer, een bijzondere ontmoeting. Dan langs de Loir, en idyllische plekjes, het is een mooie route en vrij vlak. Het lijkt wel wat op de Hollandse Vecht. Dan de stad Chartres, met zijn gigantische en mooie kathedraal met veel beeldhouwwerk, en binnen het glas in lood ramen die als stripverhaal zijn samen gesteld. Er is een verrekijker voor nodig om ze goed te bekijken en dan kan ik er wel een dag doorbrengen. Ik loop het labyrint dat op de vloer is afgebeeld, en dat de pelgrimstocht naar Jeruzalem uitbeeld. Deze kathedraal geld als een van de mooiste van Europa, en dat klopt maar de St. Magdalena in Vezalay kan ook zeker mee doen, vind ik. Op de camping bij het wassen van mijn hoed doe ik mijn trouwring af en laat hem liggen in de wasgelegenheid. Een dag later kom ik er achter, ik informeer op de hele camping en toch krijg ik hem terug, een van de schoonmaaksters had hem gevonden, zeker er zijn wel degelijk eerlijke mensen. Na twee dagen rust ga ik verder, ik ga om Parijs heen heb ik besloten. Er is een gezin uit Dronten onderweg naar het zuiden ook op de fiets en we willen elkaar graag ontmoeten. Parijs komt nog wel een keer. Ik kom door diverse stille stadjes en dorpjes, ze lijken soms uitgestorven op een paar blaffende honden of een haan na. Maar soms een stadje als Maintenon met terrasjes en gezelligheid in het centrum. Ik eet mijn broodje bij een beek vol vis die zich te goed doen aan wat oud brood dat ik in het water gooi. De dorpjes zijn schilderachtig en het glooit wat echt klimmen hoef ik niet, en wie durft te zeggen dat vlak land eentonig is? Alleen de campings hier naast Parijs zijn stacaravanparkenen, met een verloren plekje voor een trekker met tentje. Het dal van de Seine geeft een fikse afdaling en ongewoon druk verkeer met op de achtergrond een kerncentrale. Maar ja afdalen betekend ook weer klimmen en hierna worden de glooiingen ook sterker. Met de familie uit Dronten heb ik afgesproken op de camping in Henonville. Net voor een steile afdaling is de camping, zij hebben dus eerst een steille helling. Ik ben als eerste op de camping en een half uur later komen Luc en Marianne Grifioen met hun zonen Reinier en Ewout. We maken het gezellig met de tenten vlak bij elkaar. De normale activiteiten worden afgehandeld en dan worden de ervaringen uitgewisseld bij een lekker glas rood. De tocht verder door het noorden van Frankrijk geeft toch weer het nodige klimwerk, alleen nooit lang maar wel weer het op en neer effect. Compiegne, na een tocht door korenvelden een stad die al wat Vlaamse invloeden laat zien. Na de steden Noyon en St. Quentin waar ik mijn mes in een park laat liggen, verandert de bouwsteil sterk er komen steeds meer bakstenen gebouwen en kerken, en de Vlaamse en Nederlandse invloeden komen naar voren. Het weer wordt ook minder stabiel en er valt ook eens vaker een bui. Ik kom nog regelmatig mensen tegen die onderweg zijn naar Santiago of een gedeelte van de route doen. Sommigen hebben haast anderen zijn enthousiast.

Ik rij nu voor het eerst op mijn tocht op schema. Omdat ik op donderdag 12 augustus een afspraakje heb in Breda. Daar zal ik Anneke ontmoeten en zullen wij een paar dagen acclimatiseren. Waarna ik de laatste 210 km in 2 dagen naar huis zal fietsen. Toch zie ik nog mooie steden als Cambrai en in Belgie Doornik, Geraardsbergen en Aalst. Ook zet ik hier voor de 2^e keer op mijn tocht de tent op in een hoosbui. Een paar hele mooie trajecten door België, het jaagpad langs de rivier de Dender en dan de Leirekensroute een fietspad over een oude spoorbaan, de stad Mechellen waar ik om 9 uur avonds doorkom en eigenlijk niet goed bekijk, dus ook nog eens weer terug komen. Een laatste keer wild kamperen in een bosje. Het schemert al als ik de zaak op zet en ik zit de volgende morgen om 6,30 alweer in het zadel. Langs de mooie Nete, naar Lier een goed bewaard stadje dat Brugge naar de kroon steekt, zegt men. Nu is het echt vlak en rij ik naar de grens langs de Mark naar Galder net in Nederland. En dat geeft toch een gevoel weer thuis te zijn in dat kikkerlandje na dik 3 maanden en ik moet even wat weg slikken. Galder met de enigste Jacobuskapel in Nederland waar ik ook een passestempel haal. Op naar Breda, het gaat me nu niet snel genoeg, het centrum en bij de grote kerk ontmoeten we elkaar na 103 dagen. Anneke moet toch even kijken naar mij met een baard en 20 kg lichter Een paar dagen rust in een Hotel, wat een luxe. De laatste 2 dagen door het vertrouwde Nederland met zijn ook vertrouwde weer gaan eigenlijk snel voorbij. Ik kies ook een mooie route door ons natte landje over 5 pontjes en over de appeldijk bij Beest met zijn schone van Boskoop. En langs nog veel meer mooie plekjes naar Dronten waar ik op zondag 15 augustus niet eerder thuis mocht komen dan om 19 uur. Bij een laatste stop in het Harderbos op het bankje bij de Lepelaar gaat er een ondeugende gedachte door mij heen, die voer ik toch maar niet uit. En zo staat er op de brug bij Biddinghuisen een hele groep fietsers mij op te wachten om de laatste 6 km mee te fietsen naar een versierde v.d Hamlaan. Daar staan nog meer mensen die mij verwelkomen. Al fietsen probeer ik een brok weg te slikken, zoveel aandacht, ik zag er tegen op, maar ik kom thuis. Weer thuis na 15 weken en 6700 km door Europa. Ik heb nog veel om over te denken en op een rij te zetten. Mijn dagboeken uitwerken en al het andere materiaal dat ik naar huis heb gestuurd op een rij zetten. De belevenissen de natuur de cultuur en vele waardevolle gebouwen die door de tijd heen bewaard zijn gebleven. Het is een waardevolle tocht geworden, waar ik nog lang aan terug zal denken.